چو ابر تیره شد گرد سواران

که فویم دشمن من همچو من باد

چو از در گه به راه افتاده رامین

به پروین شد خروش نای رویین

که او را اشک رامین بود باران

اگر چه بود آزرده ز دلبر

کجا داغ جفا بودش به دل بر