که او را اشک رامین بود باران

چو از در گه به راه افتاده رامین

به پروین شد خروش نای رویین

چو ابر تیره شد گرد سواران

اگر چه بود آزرده ز دلبر

کجا داغ جفا بودش به دل بر

همی پیچید بر درد جدایی