به پروین شد خروش نای رویین

چه بدتر زان گر از دشمن کنم یاد

که فویم دشمن من همچو من باد

چو از در گه به راه افتاده رامین

چو ابر تیره شد گرد سواران

که او را اشک رامین بود باران

اگر چه بود آزرده ز دلبر