که میشان را شبان بودند گرگان

به هر شهری و هر جایی گذر کرد

بدان را از جهان زیر و زبر کرد

چنان بی بیم و ایمن کرد گرگان

عقاب و باز بد در حد ساری

رفیق و جفت کبگ کوهساری

ز بس بی خوردن و خوشی در آمل