لبش گشته شفای هر گزندی

میان گلستان شکر ستانی

دو زلفش خوانده نقش هر گسونی

گرفته تاب هر جیمی و نونی

ببرده آب هر شهدی و قندی

دهان تنگ چون میمی عقیقین

درو دندان بسان وین سیمین