ببرده آب هر شهدی و قندی

دو زلفش خوانده نقش هر گسونی

گرفته تاب هر جیمی و نونی

لبش گشته شفای هر گزندی

دهان تنگ چون میمی عقیقین

درو دندان بسان وین سیمین

به چشم آورده تیر افگن ز ابخاز