تو گفتی دید خورشید جهان تاب

همه پیشش چو پیش ماه پروین

چو رامین دید آن سرو روان را

بت با جان و ماه با روان را

که از دیدار او چشمش گرفت آب

دو پایش سست شد خیره فرومند

ز سستی تیرها از دست بفشاند