که از دیدار او چشمش گرفت آب

چو رامین دید آن سرو روان را

بت با جان و ماه با روان را

تو گفتی دید خورشید جهان تاب

دو پایش سست شد خیره فرومند

ز سستی تیرها از دست بفشاند

نبودش دیده را دیدار باور