که تا باشد به گیتی کوه و صحرا

روانم را نباشد جز تو دارو

هر آن گاهی که یابم از تو پیوند

خورم بر راستی پیش تو سوگند

رود جیحون و دجله سوی دریا

ز چشمه آب خیزد زاب ماهی

نماید خور فروغ و شب سیاهی