چو بشنید این سحن رامین از آن ماه

نه پیغامش دهی نه کس فرستی

اگر با من کنی زین گونه پیمان

تن ما را سر باشد یکی جان

زبان خود ز پاسخ کرد کوتاه

پذیره کرد از گل این بهانه

گرفتش دست و بردش سوی خانه