پذیره کرد از گل این بهانه

تن ما را سر باشد یکی جان

چو بشنید این سحن رامین از آن ماه

زبان خود ز پاسخ کرد کوتاه

گرفتش دست و بردش سوی خانه

چو رامین شد در ایوان رفیدا

گرفته دست ماه سرو بالا