گل خورشید رخ باشد زن من

جهان افروز رامین کرد پیمان

به سو گندی که بود آئین ایشان

که تا جانم بماند در تن من

نجویم نیز ویس بدگمان را

نه جز وی نیکوان این جهان را

مرا تا من زیم گل یار باشد