نجویم نیز ویس بدگمان را

به سو گندی که بود آئین ایشان

که تا جانم بماند در تن من

گل خورشید رخ باشد زن من

نه جز وی نیکوان این جهان را

مرا تا من زیم گل یار باشد

دلم از دیگران بیزار باشد