رخش گفتی نگار اندر نگارست

نگارید آن سمن بر را سراپای

از آرایش چنان شد ماه گوراب

که از دیده او دیده گرفت آب

بنا گوشش بهار اندر بهارست

اگر چه بود مویش زنگیانه

چنان چون بود چشمش آهوانه