چو مینو بود خرم از برونش

ولیکن راز از مردم بپوشید

لبش بود از برون چون لاله خندان

شده دل زاندرون چون تفته سندان

چو دوزخ بود تفسیده درونش

به خنده می نهفت از دلش تنگی

به رهواری همی پوشید لنگی