چو دوزخ بود تفسیده درونش

لبش بود از برون چون لاله خندان

شده دل زاندرون چون تفته سندان

چو مینو بود خرم از برونش

به خنده می نهفت از دلش تنگی

به رهواری همی پوشید لنگی

رخش از نامه خوندن شد زریری