رخش از نامه خوندن شد زریری

چو دوزخ بود تفسیده درونش

به خنده می نهفت از دلش تنگی

به رهواری همی پوشید لنگی

که خود دانست کم مایه دبیری

بدو گفت از خدا این خواستم من

که روزی گم کند بازار دشمن