که خود دانست کم مایه دبیری

به خنده می نهفت از دلش تنگی

به رهواری همی پوشید لنگی

رخش از نامه خوندن شد زریری

بدو گفت از خدا این خواستم من

که روزی گم کند بازار دشمن

مگر شاهم دگر زشتی نگوید