که جان را مرگ به زین زندگانی

تن آزاده را چندین مرنجان

دل آسوده را چندین مپیچان

مکن بیداد بر جان و جوانی

ز بس کاین روی گلگون را زنی تو

ز بس کاین موی مشکین را کنی تو

رجی نیکوتر از باغ بهشتی