ز بس کاین روی گلگون را زنی تو

دل آسوده را چندین مپیچان

مکن بیداد بر جان و جوانی

که جان را مرگ به زین زندگانی

ز بس کاین موی مشکین را کنی تو

رجی نیکوتر از باغ بهشتی

چو روی اهرمن کردی به زشتی