چو روی اهرمن کردی به زشتی

ز بس کاین روی گلگون را زنی تو

ز بس کاین موی مشکین را کنی تو

رجی نیکوتر از باغ بهشتی

جهان چندان که داری بیش باید

ولیک از بهر جان خویش باید

هر آن گاهی که نبود جان شیرین