جهان چندان که داری بیش باید

ز بس کاین موی مشکین را کنی تو

رجی نیکوتر از باغ بهشتی

چو روی اهرمن کردی به زشتی

ولیک از بهر جان خویش باید

هر آن گاهی که نبود جان شیرین

مه دایه باد و مه شاه و مه رامین