نکوتر زیر پای تو ز رویش

نیاید زان همه نور یکی خور

گل گورابی ار چه ماهرویست

به خواری پیش تو چون خاک کویست

چو خوشتر خاک پای تو ز بویش

چو رامین از تو تنها ماند و مهجور

اگر زن کردی زی من بود معذور