چو خوشتر خاک پای تو ز بویش

گل گورابی ار چه ماهرویست

به خواری پیش تو چون خاک کویست

نکوتر زیر پای تو ز رویش

چو رامین از تو تنها ماند و مهجور

اگر زن کردی زی من بود معذور

کسی کز بادهءخوش دور باشد