کسی کز بادهءخوش دور باشد

چو خوشتر خاک پای تو ز بویش

چو رامین از تو تنها ماند و مهجور

اگر زن کردی زی من بود معذور

اگر دردی خورد معذور باشد

سمن بر ویس گفت ای دایه دانی

که گم کردم به صبر اندر جوانی