که تا یابم ز گمگشته نشانی

دریغا رنج بسیارا که بردم

که خود روزی ز رنجم بر نخوردم

بگردم در جهان چون کاروانی

مرا هم دل بشد هم دوست از بر

نباشم بی دل و بی دوست ایدر

کنم بر کوهساران سنگ بالین