که تخم عشق در جانم بکشتی

منم کم دوست ناخشنود گشتست

منم کم بخت خشم آلود گشتست

مرا بی کارد ای دایه تو کشتی

درین راهم تو بودی کور رهبر

چو در چاهم فگندی تو بر آور

مرا چون از تو آمد درد شاید