درین راهم تو بودی کور رهبر

منم کم بخت خشم آلود گشتست

مرا بی کارد ای دایه تو کشتی

که تخم عشق در جانم بکشتی

چو در چاهم فگندی تو بر آور

مرا چون از تو آمد درد شاید

که درمانم کنون هم از تو آید