به امید کسی تا کی نشینم

خرا تو زی که تا سبزه بروید

همی تا من رسم با آن پری روی

بسا آبا که ژواهد رفت در جوی

که او را با دگر کس جفت بینم

همانا تیره گشتی روی خورشید

اگر او زیستی سالی به امید