مکن راما که خود گردی پشیمان

ترا چون من نباشد بر زمین ماه

هر آن گاهی که دل از من بتابی

چو باز آیی مرا دوشوار یابی

نیابی درد را جز ویس در مان

مکن راما که از گل سیر گردی

نیابی ویس را آنگه بمردی