به کام دشمنان در آتشم سوخت

مرا تو چاه کندی دایه زد دست

به جاه افگنده و خود آسوده بنشست

تو هیزم دادی او آتش برافروخت

ندانم کز تو نالم یا ز دایه

که رنجم زین دوان بردست مایه

اگر چه دیدم از تو بی وفایی