مرا تو چاه کندی دایه زد دست

کزو جیحون ز چشم من بر آید

چه مایه سختی و خواری کشیدم

به فرجام از تو آن دیدم که دیدم

به جاه افگنده و خود آسوده بنشست

تو هیزم دادی او آتش برافروخت

به کام دشمنان در آتشم سوخت