که از مرگ امینم تا من چنینم

اگر مرگ آید و سالی نشیند

به جان تو که شخص منم نبیند

به هجر اندر همین یک سود بینم

مرا اندوه چون کهسار گشست

ره صبرم برو دشوار هشست

مبادا هر گز از دردم رهایی