به جان تو که شخص منم نبیند

به ناله می بدانستند حالام

کنون نتوانم از سستی که نالم

اگر مرگ آید و سالی نشیند

به هجر اندر همین یک سود بینم

که از مرگ امینم تا من چنینم

مرا اندوه چون کهسار گشست