کنون نتوانم از سستی که نالم

تنم را آرزومندی چنان کرد

که از دیدار بیننده نهان کرد

به ناله می بدانستند حالام

اگر مرگ آید و سالی نشیند

به جان تو که شخص منم نبیند

به هجر اندر همین یک سود بینم