به ناله می بدانستند حالام

مگر بیمار ما رفتست به شکار

تنم را آرزومندی چنان کرد

که از دیدار بیننده نهان کرد

کنون نتوانم از سستی که نالم

اگر مرگ آید و سالی نشیند

به جان تو که شخص منم نبیند