که خود سوزد همه کس شاخ بی بر

نگارا تا تو بودی در بر من

تنم چون شاخ بود و گل بر من

سزد گر بی تو سوزم بر آذر

تو تا رفتی برفت از من همه کام

نه دیدارت همی یابم نه آرام

جدا شد کام من تا تو جدایی