تو تا رفتی برفت از من همه کام

تنم چون شاخ بود و گل بر من

سزد گر بی تو سوزم بر آذر

که خود سوزد همه کس شاخ بی بر

نه دیدارت همی یابم نه آرام

جدا شد کام من تا تو جدایی

نیاید باز تا تو باز نایی