تو خورشیدی مرا از روشنایی

کسی دیگر به جای او نشاید

چو دست من بریده شد به خنجر

چه سود ار من کنم دستی ز گوهر

نیاید روز من تا تو نیایی

به گاه و صلت ای خورشید لشکر

کنار من صدف بود و تو گوهر