مرا تا مهرت ایدون یاد باشد

نباشد هیچ مه چون آفتابم

مشستم در فراقت روی و مویم

بدان تا بوی تو از تن نشویم

کسی دیگر ز من چون شاد باشد

دل مسکین من گویی که جانست

به جان اندر ز مهرت کاروانست