چه مایه غم خورد تا گل بر آرد

نیی ای دل تو کم از باغبانی

نه مهر تو کمست از گلستانی

نیینی باغبان چون گل بکارد

به روز و شب بودی صبر و بی خواب

گهی پیراید او را گه دهد آب

گهی از بهر او خوابش رمیده