همی دارم امید روزگاری

به چه ماند بر اشجار خزانی

برهند گشته و بی بار مانده

گل و برگش برفته خار مانده

که باز آید ز مهرش نوبهاری

وفا باشد خجسته برگ و بارش

گل صد برگ باشد خشک خارش