به کام دشمن و بدخواه بودی

ترا دیدم که چون می بر زدی آه

ز آه تو سیه شد بر فلک ماه

ز خواری همچو خاک راه بودی

چو دوزخ بود جان ز بس تاب

چون دریا بود چشم تو ز بس آب

هر آن روزی که تو کمتر گرستی