چون دریا بود چشم تو ز بس آب

ز خواری همچو خاک راه بودی

به کام دشمن و بدخواه بودی

چو دوزخ بود جان ز بس تاب

هر آن روزی که تو کمتر گرستی

جهان را دجالهء دیگر ببستی

کنون افزونتر از جمشید گشتی