جهان را دجالهء دیگر ببستی

چو دوزخ بود جان ز بس تاب

چون دریا بود چشم تو ز بس آب

هر آن روزی که تو کمتر گرستی

کنون افزونتر از جمشید گشتی

مگر همسایهء خورشید گشتی

مگر آن روزها کردی فراموش