که تو بودی زمن بی صبر و بی هوش

کنون افزونتر از جمشید گشتی

مگر همسایهء خورشید گشتی

مگر آن روزها کردی فراموش

مگر آنگاه گشتی از نهانم

که من بر تو چگونه مهربانم

مگر رنجی که دیدی رفت از یاد