که من بر تو چگونه مهربانم

مگر آن روزها کردی فراموش

که تو بودی زمن بی صبر و بی هوش

مگر آنگاه گشتی از نهانم

مگر رنجی که دیدی رفت از یاد

کجا بر من کشیدی دست بیدار

چرا با من به تلخی همچو هوشی