چه باشد گر تو یار نو گرفتی

ز موج غم بسی رنج آزمودی

دلت با یار دیگر زان بپیوست

کجا غرقه به هر چیزی زند دست

نباید از تو ما را این شکفتی

بسا کس کاو خورد سر که به خوان بر

نهاده پیش او حلوای شکر