نباید از تو ما را این شکفتی

دلت با یار دیگر زان بپیوست

کجا غرقه به هر چیزی زند دست

چه باشد گر تو یار نو گرفتی

بسا کس کاو خورد سر که به خوان بر

نهاده پیش او حلوای شکر

وصل من ترا خوش بود چون می