وصل من ترا خوش بود چون می

نباید از تو ما را این شکفتی

بسا کس کاو خورد سر که به خوان بر

نهاده پیش او حلوای شکر

فراقم چون خماری بود در پی

تو مخموری و از می سر بتابی

هر آن گاهی که بوی می بیابی